به گزارش ریاح نیوز، اعظم حیدری فعال سیاسی در یادداشتی نوشت: در روزگار ما، قرن بیستویکم، هنوز هم میتوان صحنههایی دید که بوی استعمار کهنه میدهد؛ صحنههایی که در آن حقوق ملتها آشکارا لگدمال میشود. ربایش رئیسجمهور قانونی یک کشور، آن هم در روز روشن، نه فقط یک اقدام غیرقانونی بلکه نمادی از بازگشت به عصر تاریک سلطهگری است. و درست پس از این اقدام، دونالد ترامپ با ادبیاتی که بیشتر به شریک یک راهزن میماند، از تغییر رؤسای جمهور و تهدید دیگر کشورها سخن میگوید. این تصویر، بیپردهترین نمایش از ذات آمریکا و نظم ناعادلانه جهانی است؛ نظمی که دیگر حتی زحمت پوشاندن چهره خود با نقاب دموکراسی را به خود نمیدهد.
ترامپ آشکارا اعلام میکند که قصد دارد ونزوئلا را اداره کند و نفت آن را به غارت ببرد؛ این همان بازگشت به دوران مستعمرات است، زمانی که دارایی ملتها پس از کسر سهم ارباب، خرج اداره خودشان میشد. او همان کسی است که در دهه ۱۹۸۰ گفته بود باید به ایرانِ تازه انقلابکرده حمله میکردیم تا نفتش را تصاحب کنیم. امروز هم همان رؤیای نفتی را دنبال میکند.
اما واقعیت این است که ترامپ پس از شکست در جنگ تعرفهای با چین، عقبنشینی در برابر روسیه، و ناکامی در مواجهه با ایران، بیش از هر زمان نیازمند یک پیروزی نمایشی است. با این حال، حتی در «حیاط خلوت» خود نیز نتیجهای نگرفته است. کشورهای بسیاری از جمله چین، روسیه، ایران و ملتهای آمریکای لاتین مانند برزیل، مکزیک، کوبا و کلمبیا این اقدام را محکوم کردند. حتی فرانسه، با وجود مخالفت با مادورو، اذعان داشت که عملیات آمریکا نقض آشکار حقوق بینالملل است و جهان را به سمت قانون جنگل سوق میدهد.
برخی کشورها این اقدام را یادآور پرونده تلخ پاناما دانستند؛ جایی که در سال ۱۹۸۹ آمریکا با حملهای وحشیانه، نوریگا را ربود و با بمباران محلههای فقیرنشین، هزاران غیرنظامی را به خاک و خون کشید. آن روز، پاناما به مستعمرهای بیدفاع بدل شد و حق وتو در شورای امنیت، سپری شد برای فرار عاملان جنایت. امروز نیز ربایش مادورو میتواند به نمادی از رویکرد آمریکا بدل شود؛ همانگونه که برای مصدق در ایران رقم خورد.
آنچه تأسفبار است، رویکرد برخی رسانههای داخلی است که با ذوقزدگی واژه «ربایش» را به «بازداشت» ترجمه میکنند و تلاش دارند تجاوز آشکار را مشروع جلوه دهند. این رسانهها، ناخواسته بازوی تبلیغاتی واشینگتن در تهران شدهاند. وقتی حتی نیویورکتایمز این اقدام ترامپ را غیرقانونی و مضحک میخواند، چگونه برخی رسانهها در داخل میتوانند کاسه داغتر از آش شوند؟
نیویورکتایمز در سرمقاله خود نوشت: «ترامپ کشور ما را بدون دلایل موجه به بحران بینالمللی سوق میدهد.» این روزنامه یادآور شد که دولتها در طول تاریخ رهبران رقیب را «تروریست» نامیدهاند تا حمله نظامی را توجیه کنند، اما در مورد ونزوئلا این ادعا مضحک است. جالب آنکه ترامپ همزمان رئیسجمهور هندوراس را که درگیر قاچاق مواد مخدر بود، عفو کرد!
ونزوئلا، برخلاف تصویرسازی رسانههای غربی، همواره به مخالفان سیاسی خود فرصت حضور در انتخابات داده است. مادورو سه دوره پیاپی رأی آورده و این واقعیت، آزار آمریکا را دوچندان کرده است. دولت و ارتش ونزوئلا همچنان پابرجا هستند و حتی «فارن افرز» اعتراف کرده که ساختار قدرت در کاراکاس مستحکم است. معاون مادورو نیز به دنبال محاکمه جهانی این اقدام آمریکا است.
نظرسنجیهای غربی نشان میدهد که ۹۱ درصد مردم ونزوئلا مخالف اپوزیسیون دستنشاندهاند و تنها ۳ درصد موافق مداخله نظامی هستند. این یعنی آمریکا در انزوایی مطلق گرفتار شده است.
ونزوئلا امروز فقط یک کشور نیست؛ نمادی است از ایستادگی در برابر استعمار نوین. آنچه در کاراکاس میگذرد، آینهای است برای همه ملتها: اگر در برابر زیادهخواهیها بایستیم، حتی قدرتهای بزرگ نیز در انزوای مطلق فرو میروند. این یادداشت نه فقط روایت یک بحران، بلکه دعوتی است به بیداری و مقاومت؛ چرا که تاریخ نشان داده است ملتهایی که ایستادگی میکنند، الهامبخش دیگران خواهند شد.
پایان/۱۱
